เมื่อวานต่อมน้ำตาแตกอีกแล้ว
อยู่ดีดีก็เฮิร์ท อ่านหนังสือซีรี่ส์เกาหลีอยู่
น้ำตาก็ไหลปิ่มลงมา ไม่ได้ซึ้งกับซีรี่ส์นะ
แต่ซึ้งเรื่องของตัวเอง ว่ามันเศร้ากว่านิยายอีก
ก็เรื่องเดิม เดิม กะ คน คน เดิม
ทำไมนะ ม่ะรุ้สึกอะไรกะคนอื่นสักที
ก็ยังคงจะรู้สึกกะคนเดิมตลอด รู้สึกตั้งแต่เขาเลิกกัน
เขามีคนนั้น คนนี้ จนเขามีแฟนใหม่แร๊ะ
ก็ยังรู้สึกอยู่ดี ลบม่ะได้ มันรู้สึกมากกว่าเดิมด้วย
จนมันเก็บไว้ไม่ไหว เมื่อคืนที่ร้อง
คงเพราะว่ามันรู้สึกมากเกินไป แล้วรู้สึกผิด
รู้สึกว่ามันเป็นความรู้สึกของเราที่เพิ่มขึ้น ที่เพิ่มขึ้น
แต่ทำไมมันไม่ทำให้เขารู้สึกอะไรเลย
พอกลับมาคิดก็เศร้าแฮะ บางทีก็รู้สึกดีนะ
ขอแค่ให้ได้รัก อย่างอื่นก็ไม่ขออะไร
แต่พอมานึกอีกที ทำไมความรักเราถึงเป็นแบบนี้นะ
ปกติถ้าเป็นแบบนี้จะตัดใจและยอมรับ เข้าใจในทุกอย่าง
แต่ครั้งนี้มันตัดไม่ได้และรู้สึกตลอด อยากจะพยายามทำอะไรๆ
แต่พอมานั่งนึกอีกที เขาจะลำบากใขไหม เขาจะรู้สึกแย่รึเปล่า
เมื่อคืนที่ร้องก็เพราะรู้สึกว่า ขอโทษนะที่รักมากเกินไป
ขอโทษนะที่ตัดใจไม่ได้ ขอโทษนะที่รู้สึกมากขึ้นๆทุกวัน...555
มันรุ้สึกแพราะเรารู้สึกของเราเอง แล้วห้ามไม่อยู่ กลัวความรู้สึก
ไปทำให้ใครลำบากใจ กลัวว่าไปทำให้ใครต้องหนักใจ
ยังไงขอให้พบทางออกเร็ว เร้วด้วยเถอะ
ไม่ขออะไรแค่เห็นเขามีความสุขก็สุขแร๊ะ
ถึงจะเศร้ามากแค่ไหน ก็ยิ้มออกเสมอเพื่อใครคนนั้น ^^
